Pochowana miłość
Uwodzić wspomnienia choć jesteś
koło mnie be zemnie lecz we mnie.
Tak chciałbym wymusić od Ciebie
byś była tu i wszędzie koło mnie.
Jakże to niebiosa łączą tą drugą połowę,
że dzisiaj byłaś a teraz odeszłaś.
To nic, ciągle twe oczy kirom zasłonięte
choć wiem, że już myślisz inaczej.
Ukoić chcesz swój ból w samotności.
Odrzucasz wszystko płacząc nad sobą.
Jakbyś porzuciła miłość w czarnej ziemi
i krzyczała nie ma opiekuna na de mną.
Rękę podaję tobie a ty uciekasz do Boga
i wołasz mniej mnie w swojej opiece!
A ja nie wiem i nie mogę uwierzyć,
że pochowałaś miłość be zemnie.
Już wszystko jest bez sensu bo walczysz
o tą odrobinę wolności, że mi się należy.
I sam już nie wiem dlaczego jesteś
taką jaką widzę cię w koszmarnym śnie.
Autor Jacek Marek Krawczyk
Kraków 2026.11.20