Przeżyć to wołać o miłość

 

Przeżyć to wołać o miłość

Uśmiechnij się nim zgaśnie dzień

To nic i tak kocha cię, kto! gdy noc?

Usypia mnie gdy niema nikogo

Kto by przytulił się obok mnie

Powróci z namiętności twych

Ten obraz jaki widzisz w sercu swym

Nim upuścisz lustro zwierciadło mym

I tak ktoś zakocha się w nim

Uwierzyć trudno nim wstanie dzień

Budzę się jakby to nie był sen

Ten obraz jaki stworzyłem dla siebie

By móc uwierzyć w miłość jak Ty

Szukać nie warto oczy iskierką duszy mej

Chciałbym ogień rozpalić w nim

Lecz czy odgadnie ten zryw we mnie,

Że kocham choć sam jestem i nic

Duszo duszo utęskniona jakże kochać

Kiedy widzę w nim, a on woła

Tą kobietę by była z nim aż po grób

Który sam wykopał w pamięci swej.

Plątają się moje myśli jak miłość

Gdy nikt nie woła do mnie, że

Mnie kocha kocha to Twoje słowa

Zostanę z tym lustrem w nim odbicie mym.

Autor Jacek Marek Krawczyk

Kraków 2025.09.12