Zaginiony Świat

 

Zaginiony Świat

Utracić wolę i myśl swoją

I upaść na ziemię aż podniosą

Nie warto nie być sobą

Lecz uwierzyć w świat

W którym jestem.

Klocek po klocku wznoszę budowlę

Już od dziecka jak wieżę warowną,

By mówić, że jestem sobą

I żyć w tym świecie, który

Jest moją świadomością.

Nie lękać się podnieś czoło

Mówić jak matka do syna

Wiedząc, że czyta w twoich myślach

Tak jak sztuczna inteligencja

Dająca przykład jak mównica.

Jeśli wola twoja jest rozsądna

I nie dasz się zamknąć

W czterech słowach

To i walka twoja o przeżycie

Jest pryzmatem światła w kolorach.

Wielobarwność myśl pobudza

Do kochania do miłości i wzrastania

W swoim świecie bez obrazka

Jaki malujesz na płótnie w barwach

Swojego Świata.

Autor Jacek Marek Krawczyk

Kraków 2025.09.02