Rozpaliliśmy dla siebie ten ogień

 

Rozpaliliśmy dla siebie ten ogień

Oj jakże słów brak choć ciemno

Chowam się pod kołdrę i wdycham

Te powietrze ciepłe i już jestem

W twym świecie przy tobie

Wynurzam się by zrozumieć

Ten ciepły oddech twój

Nie wiem jak długo wytrzymam

Gdy brak ciebie obok mnie

Sen niespokojny i bicie zegara

Jakbym bał się, że się już nie obudzę

Uwierzyć trudno w tą miłość

Gdy rozjaśniasz mi oczy

Wybiegam z domu bez ciebie

Jeszcze kwiaty nie więdną

Choć wiem, że dla ciebie

Wybrałem bukiet róż czerwonych

Jest, odnalazłem się w tobie

Uczucia płoną gdy blisko jesteś

Jakże mi brak tego płomienia,

Który grzał by mnie przy ognisku

Zasypiam szczęśliwie, że znów

Spotkam się z tobą bo już wiem

Że ciągnie mnie do ciebie

Jak ty, pragnąć uchwycić miłość

Niewiele wiem o tym ognisku

Rozpaliliśmy dla siebie ten ogień

I płonie, lecz ty tylko ty wiesz,

Że musimy dokładać z siebie

Uwierzyć trudno polecimy

Za tym światłem, płonącym

I czy wygramy czy przegramy z losem

To zawsze powiemy, że chcieliśmy żyć

Tak jak człowiek.

Autor Jacek Marek Krawczyk

Kraków 2025.10.10