Poetyckie kredo

 

Poetyckie kredo

Czasami poeta jak słowik śpiewa

I sam nie wie czy to Dusza czy Muza

Daje tyle radości, że wiersz pisze

Do kogo to tylko wie, kto ten wiersz

Przeczyta.

Słowa same wypływają jak łzy

Gdy usypiasz nad kartką białą

Bo nic nie przychodzi do głowy

Gdy nie ma wokół tych co tworzą

Historię.

Jeszcze nadzieja, że rodzina

Da to co żona powinna

Te dziecię Boże, które przyniesie

Ten dar istnienia nie dla siebie a dla

Historii.

Po cóż szukasz tego natchnienia Poeto

Gdy przecież wszystko przyjdzie ci do głowy

I spiszesz wszystko w swoich wierszach

Wtedy gdy myśl wyprzedzi słowo

Jak twórca Poeta.

Autor Jacek Marek Krawczyk

Kraków 2025.01.28