Wybuch emocji

 

Wybuch emocji

Nie tak dawno emocje mną szarpały

Uśpione wybuchły jak wulkan

Ogień wzniósł się do góry

Wylewając lawę, która niszczyła

Wszystko co miało w sobie życie.

Dym unosił się nad pogorzeliskiem

Jednak coś ocalało to spokój,

Że jeszcze można na nowo budować życie

Na popiele, który użyźniał glebę

Jak deszcz w czasie burzy.

Nim się spostrzegłem już byłem inny

Opanowany, spokojny i rozładowany

Niczym wulkan, który stał się atrakcją,

Że wygasł i można go zwiedzać

Jak muzeum dzieł przeminionych.

Teraz już wiem, że przyjaźń nie mija

Gdy przyjaciel rozumie przyjaciela

I choć granice można przekroczyć

To jednak emocje nie wypływają

Bez przyczyny, tylko z przywiązania

Do drugiej osoby.

Autor Jacek Marek Krawczyk

Kraków 2025.01.19