Odmówić nie sposób

 

Cóż Ja widzę w tobie

Górski potok przejrzysty w wodzie

Zamknięty w szkle zielonym

Jak zdrój wody leczniczej w tobie.

Ile cię można wypić

To tak jakby mówić o tradycji

Zasianych na górskich łąkach

By zebrać plon w 40%.

Odmówić nie sposób

Napić się trzeba

I poczuć tą ulgę podniebienia,

Że nie siarą dmucham

Jak Smok Wawelski,

Lecz wodą z kryształów

Mieniącą się czystością potoku.

Lecz gdy już skosztuję i posmakuję

Wtedy chce się zachować

Tą półlitrówkę na święta

By godnie przyjąć gości.

Już przyszła pora kończyć poemat

Bo już umysł czysty i przejrzysty

A serce spokojne i duch wolny

Bo przecież popiłem, a jestem wyzwolony

Od chwiejnych kroków i myśli swawolnych.

Autor Jacek Marek Krawczyk

Kraków 2022.11.03

A cóż Ja winny

 

Jakże to mam się wycofać

Pobożnym być i prosić Boga

O jeszcze jeden rok żywota

I nie myśleć a wołać!

Moja wina moja wina

A cóż Ja winny, że lat przybyło

Że bliżej do grobu niż do miłości

Kiedy jeszcze jestem tym kim jestem

Człowiekiem, który nabył trochę mądrości

I w wierze i w pokorze i w miłości.

Jeszcze pragnienie mogę wywołać

Jeszcze wierzyć, że Bóg mnie kocha

I zapomnieć o umieraniu

O sztucznych zębach i kontuzjach

Wyrywając się z moją fantazją,

Że jeszcze mogę kochać, pielęgnować

I realizować marzenie które będzie spełnione

I te obecne, które towarzyszy mi

Bo przecież dalej jestem człowiekiem

Dla kogoś dla siebie i dla bliskich...

Wiersz nie dokończony

Kraków 2022.11.03

Autor Jacek Marek Krawczyk