Kosmiczne jajo

 

Kosmiczne jajo

Wyciągam ręce ku górze

By wznieś się ku górze

Wysoko ponad chmury

By dosięgnąć ery mitologicznej.

Myśl moja jest jak era nowoczesna,

Którą szukam w kosmosie

Jak wiara, że wszystko

Zaczyna się od czarnej dziury.

Mijam chmury mijam eter

I już jestem w kosmicznej dziurze

By szukać miejsca w myślach

Gdzie powstałem z tej czarnej dziury.

Wtem jajo zobaczyłem owalne

Promieniujące na wszystkie strony

I cud się stał wybuchło jak atomy

Rozrzucając mityczne symbole.

I Ja ten symbol uchwyciłem

W moim maluśkim umyśle

I myślę czy jestem ulepiony

Z tej samej gliny co człowiek.

Autor Jacek Marek Krawczyk

Kraków 2024.09.20

Okrąg w promieniu 100 kilometrów

 

Okrąg w promieniu 100 kilometrów

Gdzieś zagubiłem się w labiryncie ścieżek

Choć każda ścieżka ma swój wymiar

Jedna prowadzi do Boga druga do życia

I tak można wymieniać, lecz która prowadzi

Do skarbca wiedzy o życiu by być sobą.

Poznanie siebie to ścieżka nie jedna w labiryncie

Sznurka nie ma zostawiłem w kołysce

I tak świeca płonie oświecając mój korytarz

I sam już nie wiem czy dojdę do skarbca

Tam gdzie są skarby by ułatwić życie.

Wosk topnieje świeca przygasa i już ciemność

Nic nie widzę oprócz mego świata,

Które jest zamknięte w moim okręgu

Na promieniu 100 kilometrów

I takie moje życie.

Autor Jacek Marek Krawczyk

Kraków 2024.09.17