Zapasowe koło

 

Zapasowe koło

Jakże to umierać za młodu

Być jak bałwan ze śniegu

I szczupleć w wiosennym słońcu

Wiedząc, że naturę zastąpił człowiek.

Przetrwać i umocnić szkielet

Zastąpić to co kruche w tytan

Zażyć pigułkę szczęścia

Być taki jaki jestem choć weteran.

Tak życie ucieka jak odbicie

Gdy lustro powie to co skryte

Kto jest najpiękniejszy na świecie

Odpowie mi wizaż jaki mam w sobie.

Młodość duchem i nic więcej

Ciało rany goi i prosi o zastąpienie,

By wymieniono to co kruche

Na wiarę, że może mogę żyć dużej.

A śmierć mówi;

Po co się trudzisz młodzieńcze

Bóg wszak wie co będzie

Ustąpić trzeba innym na świecie

I nie bać się, że umrzesz za wcześnie.

Wzywa cię mądrość przed zaśnięciem

Świadomy, że jeszcze jesteś

I nic nie powstrzyma koła natury

Mimo, że masz koło zapasowe jadąc pod górę.

Autor Jacek Marek Krawczyk

Kraków 2025.02.21