Krzyk Poety

 

Krzyk Poety

No cóż poeto wiersze piszesz

Ni jak się mają do tego co słyszę

O świecie o miłości o życiu

Już nie twoim, a ludzkości.

Potęga słowa to jak miecz

Siekasz na prawo na lewo

Zadając ciosy, ale nikt nie wie

Kto jest z broi, a kto goły.

Czytam i czytam i nic

Krzyk duszy, e to nie możliwe

Krzyk biedy, e to nie możliwe

Krzyk miłości, e to też nie możliwe.

Więc czyj to krzyk, myślę

Już wam powiem

To krzyk złości, zazdrości

I niespełnionej miłości.

Autor Jacek Marek Krawczyk

Kraków 2025.03.17