Przemiana

 

Przemiana

Już ci matula mówiła

Córuś moja miła

Uroda to jak złoto

I trzeba je nosić ze sobą.

Już ci mąż mówił,

Że piękna jesteś jak róża

I trzeba ją podlewać

By nie uschła.

Już dzionek minął

I czerń otuliła mnie

A Ja płaczę we śnie, że

W ramiona nie mogę wziąć cię.

Już sił mi brak i wiary,

Lecz ciągle się modlę

I myślę Boże taka piękna

A więdnie jak kwiat bez wody.

Dziecko spojrzało na mnie

I mówi; Tatuś nie rozpaczaj,

Bo przecież gdy chory

To nie liczy się piękno

A człowiek.

Autor Jacek Marek Krawczyk

Kraków 2025.03.21