Uwierzyć w AI to jak nie móc

 

Uwierzyć w AI to jak nie móc

Umierają kamienie cegły i ten mur

Zburzony przez nowoczesny AI

Jeszcze coś ocalało w nas, że

Twórcami możemy być

Świat się zmienia lecz przetrwają

I nic ich nie powstrzyma

Coś się nauczyli coś poznali

Świadcząc, że inny był świat

Kontrast między tym co było

A tym co jest to jak wyzwanie,

Że wyrośliśmy w innej epoce

W której byliśmy niczym dzisiejsza historia

Zapisana w tym co utrwaliliśmy

Przez ten okres naszego życia,

Który się kończy by móc uwierzyć,

Że potomni zapalą znicze na cmentarzu

Światło jaśnieje a Niebo płacze

Dokąd człowiecze zmierzasz

Myśląc, że wzburzysz morze

I wulkan wybuchnie spływającą lawą

I będziesz od nowa budował świat

Na tym polu zgliszczy z AI

Zbierając języki wiecznego świata

Dla dobra człowieka bez skaz.

Autor Jacek Marek Krawczyk

Kraków 2025.08.01